Hoe werkt politiek-correct denken eigenlijk?

Afbeeldingsresultaat voor politiek correctGoede vraag, al zeg ik het zelf.

DISCLAIMER: Al snel bekroop me het gevoel dat ik in dit blog de plank missla. Het blijft lezenswaardig, maar of het over politiek correct denken gaat, betwijfel ik nu, een dag later, meer en meer. Ik kom daarop zeker terug in een volgend blog.

Ik verblijf nu al een flinke tijd in kringen waar men zich elke dag weer verbijstert over politiek-correcte (PC) redeneringen. Die tieren nog immer welig, in de kranten, op de tv, op de radio en in fora. Het is de mensen in deze kring veelal direct duidelijk wanneer er sprake is van politieke correctheid en toch blijft het vaak bij een tentatief aanvoelen. Het gekke is dat velen onder mijn soortgenoten zelf in een vroeger leven al even politiek correct praatten, dus je zou verwachten dat ze weten hoe de redeneerwijze is. Toch is dat niet meer zo, althans niet meer bij mij. Het is alsof ik die redeneerwijze stukje bij beetje losliet, tegelijkertijd verving door wat Joost Niemoller ‘nieuw realisme’ noemt, waarna de losgelaten redeneerwijze als het ware vervaagde of zelfs leek te zijn verdwenen uit het geheugen. Dat is eigenlijk wel jammer, want wie verbijsterd is zal zich op manieren uiten die door de politiek correcten worden uitgelegd als uitingen van hysterie, woede, sarcasme, vijandschap, hatelijkheid en nog zo wat termen die de PC-mens in de gelegenheid stellen de eigen positie te Lees verder →

What can we learn from Austrofascism?

professorenSunday august 21st Daniel Little (University of Michigan-Dearborn) published The rise of Austrofascism on his blog Understanding Society.  A very informative blog on this subject  based on Janek Wasserman’s Black Vienna: The Radical Right in the Red City, 1918-1938 (2014). Especially mentioning

 

Wasserman emphasizes the importance of ideas and culture within the rise of Austrofascism, and he makes use of Gramsci’s concept of hegemony as a way of understanding the link between philosophy and politics. The pro-fascist right held a dominant role within major Viennese cultural and educational institutions. Lees verder →

De jungle bij Calais is ondertussen een gigantische krottenwijk

Deze foto van de AFP stond vrijdag in de Volkskrant. Ik weet niet wat jij ervan maakt, maar mij maakte de foto in één klap duidelijk waar anderen veel woorden voor nodig hebben:

Eerst was er een klein probleem en geen politicus kon het over zijn hart krijgen om te pleiten voor resoluut en fundamenteel ingrijpen.

Toen het probleem niet vanzelf wegging, waarschuwden velen dat er echt NU hard ingegrepen moest worden, maar nog steeds konden de meeste politici het niet over hun hart krijgen.

Nu het probleem echt GIGANTISCH geworden is, wordt het degenen die alsnog willen laten ingrijpen verweten dat ze etnische zuivering bepleiten.

Het moet niet gekker worden.

 

Polen is slachtoffer van links gedram in Europa

gedramHier in Polen wordt slechts smalend over Jean-Claude Juncker en Frans Timmermans gesproken.  Ze hebben zich zand in de ogen laten strooien door de sociaal-democraten in Polen die terecht voor hun toekomst vrezen.  Maar om dat te begrijpen is kennis van de recente geschiedenis van Polen noodzakelijk.

In Tsjecho-Slowakije werd na 1989 iedereen boven de rang van sergeant ontslagen als ze bij het leger, bij de politie, in staatsbedrijven of in ambtelijke functies het communistisch regime hadden gediend. In Polen ging dat anders. Op een ronde tafelconferentie begin 1989, waar alle stromingen aanwezig waren, werd besloten een streep onder het verleden te zetten. Nu hebben ze daar spijt van. De voormalige communistische elite die verder ging onder de noemer ‘sociaal democraten’, wist zich in de roerige periode direct na 1989 voor uitverkoopprijzen meester te maken van fabrieken, bedrijven en banken die eerder staatsbezit waren. Ze speelden elkaar onderling de bal toe en buitten hun voorsprong in kennis en ervaring gewetenloos uit. Lees verder →

Grassroots en astroturfing, wat moet je daar nou weer mee

Grassroots, zegt het je wat? Het is een Amerikaanse term. Een grassroots-beweging is een politieke stroming die begonnen is ergens aan de basis van de samenleving, en niet bij – of met behulp van – een politiek activistische elite. (Even dacht ik dat het moest gaan om aanvankelijk ongeorganiseerde burgers, maar dat blijkt niet een eis te zijn.) Van een politiek activistische elite is sprake als het gaat om invloedrijke burgers die al georganiseerd zijn en vanuit die organisatie – veelal wederom – proberen een stroming op te zetten. Grassroots veronderstelt dat Lees verder →

Deontologie, wat is dat nou weer!

Simpel, dat is het filosofisch gedachtengoed dat we uit-principe moeten handelen, ongeacht de uitkomst.
Een goede intentie is voldoende.
Sterker zelfs, als aan je handelen een goede intentie ten grondslag lag, dan heb je voldoende verantwoordelijkheid afgelegd en kan je niet schuldig worden bevonden aan een slechte afloop van dat handelen.
Immanuel Kant wordt vaak opgevoerd als de deontologisch filosoof bij uitstek, Lees verder →

Vlucht in de geschiedenis?

vaderlandsche geschiedenisLigt het aan mij of verschijnen er op een aantal kritische blogs die ik volg steeds meer geschiedkundige beschouwingen? Of is dit een tijdelijke zaak, waarbij de plaats van de zomerkomkommer wordt ingenomen door een gedegen stukje geschiedenis. Zou kunnen, maar ik heb het idee dat het ook een soort vlucht is. Die gedachte komt vooral naar voren omdat het vaak gaat over irrelevante geschiedenis; om ontwikkelingen in of denkers uit het verleden die ons weinig of niets leren over het heden. Die vluchtneiging kan ik mij goed voorstellen want het de hele tijd op een politieke elite beuken die toch niet luistert gaat ook vermoeien. Daarbij is de politieke agenda van de meest krachtige stemmen in de oppositie nogal nationalistisch van aard — ik heb overigens geen enkele sympathie voor de EU. Dat zoeken naar schone zaken uit het nationale verleden lijkt dan een nuttige zaak. Het zou ook kunnen komen doordat er sprake is van een overmaat van geschiedkundigen onder de scribenten op deze blogs. Misschien zijn geschiedkundigen wel meer nationalistisch dan gemiddeld.

Dat nationalisme, ik heb het vaker betoogd, is geen oplossing voor onze problemen. De maatschappelijke instituties vertonen op alle niveaus grote gebreken die niet meer met wat pappen en nathouden te ondervangen zijn. Ik hoop dat het zonder bloedige revoluties kan veranderen maar begin daaraan wel steeds meer te twijfelen. En ook bloedige revoluties zullen ons niet verder brengen. In ieder geval is het internationale krachtenveld twee maatjes te groot voor Nederland als aparte staat. En dat is al een hele tijd zo.

Aanleiding om hierover te schrijven is dat op het “herboren” Jalta.nl Ewoud Klei mag uitpakken met allerlei historische beschouwingen. De eerste keer dat mij een geschiedkundige observatie als volstrekt irrelevant opviel was op GeenStijl op 24 april 2016:  Zondagpreek: Aan het Volk van Nederland Ik heb daar toen een nog niet gepubliceerd blog over geschreven: Lees verder →

Wie is Khizr Khan?

Khizr Khan is de Amerikaanse staatsburger en moslim die meende Donald Trump de les te mogen lezen, op de conventie van Hillary Clinton nog wel. Zijn zoon, kapitein in het Amerikaanse leger, heeft zich in 2004 in Irak opgeofferd door op een aankomende truck, vol met bommen, af te rennen om zo de onder hem dienende soldaten te redden, wat inderdaad lukte. Hij kreeg er de hoogste Amerikaanse militaire onderscheiding voor. Maar goed, dat was zijn zoon. Wie is Khizr Khan, de vader?

Khizr Khan blijkt na onderzoek wel degelijk een moslim-fundamentalist te zijn. Let wel, ik schrijf niet jihadist, ik schrijf fundamentalist. Hij blijkt namelijk de sharia boven alles te zetten en bovendien is hij niet te porren voor een vrije en moderne interpretatie ervan. In de jaren dat vader Khan in Saoedi-Arabië werkte, schreef hij een boekwerkje over die sharia en baseerde zich daarbij vooral op het werk van iemand die Lees verder →

Zomergast Abou Jahjah bleek hooguit radicaal – Nou ja, de meeste tijd dan

De angst van vele vpro-critici is bewaarheid; de meeste kijkers vonden Dyab Abou Jahjah over het algemeen binnen de grenzen van het redelijke blijven en zijn daardoor binnen zijn invloedssfeer terechtgekomen. Ja, weliswaar overtuigd van zijn eigen kijk op alles, en dus wel radicaal te noemen, maar niet extreem extremistisch, dus al die poeha was grote onzin, zo vonden deze mensen gezien hun tweets daarover. Sterker, het leverde de vpro vast de nodige aanmeldingen op, misschien wel meer dan de 90 die van tevoren hadden opgezegd. Lees verder →

Gun het terroristen niet langer ‘beroemd’ te worden

Na lange tijd haalde een mail van me weer eens de brievenrubriek van de Volkskrant.  Het ging over de aktie van o.a. Le Monde om niet langer de foto’s van terroristen te gaan tonen; anderen gaan ook de namen weglaten. Toch was ik niet echt te spreken over de publicatie. De brievenredactie heeft namelijk een iets eerdere mail van me er niet in verwerkt, terwijl ik daaraan wel refereerde. Wat ik als eerste opstuurde: Lees verder →