vomadr2

Voor diegenen die iets meer over mij willen weten…

In de grond is mijn houding: beoordeel mij op wat ik schrijf, kijk naar de inhoud. Elders heb ik gezegd dat anonimiteit (van auteur of functionaris) een belangrijk element zou kunnen zijn in werkelijk democratische systemen. Ik heb ook een apart blog aan het waarom van “Victor Onrust” gewijd: Bestaat Victor Onrust?

Omdat in dit tijdsgewricht de preoccupatie met het persoonlijke geen grenzen kent wil ik hier kort relevante zaken op een rijtje zetten. Vanaf het begin van mijn studententijd heb ik mij bezig gehouden met het vraagstuk hoe “men” zo veel als mogelijk zelf kon besluiten over maatschappelijke zaken. Om te beginnen de gebouwde omgeving. Al snel was duidelijk dat zaken als inspraak en referenda daar geen antwoord op waren. Zonder kennis van zaken (alternatieven, kosten) en daadwerkelijke delegatie van bevoegdheid  is het onmogelijk om ergens over te besluiten. Bovendien kan men maar met een beperkt aantal mensen zinvol over iets communiceren. Exit allerlei vormen van “directe democratie” en “inspraak”.

Rond 1975 kwam het inzicht dat de “besluitvormende entiteiten” of dat nu kiezers of gekozenen zijn, geen rationele of wetenschappelijke besluitvorming plegen maar producten zijn van ideologisch stelsels. Dat betekent dat ik, voordat ik de lezer verder iets over “mijzelf” kan vertellen ik eerst zal moeten ingaan op wat dat volgens mij inhoud, een “zelf” of meer filosofisch: “een subject”. Een oude marxistische en vaak verkeerd begrepen term is hierop van toepassing: “Het noodzakelijk vals bewustzijn”. Met de nadruk op noodzakelijk, aangevend dat het de aard van (menselijk) bewustzijn is dat het gekleurd, ideologisch bepaald is. Er is daaruit geen absolute uitweg in de zin dat men een “absoluut waar” bewustzijn kan bezitten. De enige mogelijkheid is een valse ideologie in te wisselen voor een iets minder valse. Dat blijkt vaak al moeilijk genoeg. Vooral als men blijkt te geloven in een sterk en vrij individu dat overal “zelf” over beslist, inclusief waar hij wel en niet in gelooft. Het kritisch benaderen van ideologieën, met name de eigen ideologie, op hun waarheidsgehalte is de enige mogelijkheid om van ideologie te wisselen en is een activiteit die ook wel “vrijdenken” genoemd wordt, maar dit terzijde. Het geloof in een sterk en vrij individu, dat vrij om te kiezen ter wereld komt is de kern van de humanistisch-liberale levenshouding, uitmondend in de neoliberale narcistische cultus dat je eigen lot (en daarmee feitelijk je eigen wereld) maakbaar is en je per definitie zelf schuldig bent als dat niet zo goed lukt. Politiek gezien betekende dit voor mij het einde van elke vorm van idealisme in de zin van “als we nu allemaal het goede willen dan gebeurt dat ook” (Lenin: De linkse stroming, een kinderziekte van het communisme).  Ik werd daarom actief in de PvdA in de hoop daar iets met mijn inzichten aan te kunnen vangen. Na een jaar of zes in een lokale afdeling besloot ik dat dit een doodlopende weg was. Einde lidmaatschap.

Na een flink aantal jaren politieke dakloosheid en politieke inactiviteit werd ik door de moord op Theo van Gogh (2004) weer wakker geschud. Belangrijkste thema: de religie is verre van dood en dringt weer op. Voor mij slaat dat niet alleen op de opkomst van de (politieke) islam maar ook op het schijnbaar onschuldige ietsisme en allerlei vormen van “zweef”, de ongekende invloed van rechts-religieus denken in de VS en de mallotige opbloei van de joodse orthodoxie. De behoefte aan een zingevend verhaal blijft bestaan. De teloorgang van het socialistische (/marxistische/communistische) verhaal neemt die behoefte niet weg. De liberaal humanistische ideologie spreekt velen niet aan en terecht. Ergo een terugkeer naar religie, dan wel het aanhangen van allerlei min of meer zweverige sekten.Dit is het belangrijkste motief voor mijn poging mij weer tegen de wereld aan te bemoeien: Het ideologisch tekort op links moet worden opgelost wil het ooit een kans maken tegenover de al of niet vage beloften van de religies. Daarbij staat mij vooral een los van de politiek staande organisatie voor ogen die direct de concurrentie met andere vormen van geloof aangaat. Het gevoel dat de zaak op deze wijze moet worden aangepakt werd versterkt door een kortstondig lidmaatschap van de SP.

Ik pakte mijn wat verstofte studie over ideologie en subject weer op.Mijn denkbeelden over sturing en democratie hadden zich ondertussen nog wat verder ontwikkeld. Door de toegenomen mogelijkheden van elektronische communicatie kreeg dit een verdere impuls die, enigszins parallel aan mijn denken over ideologie, resulteerde in pogingen om partijen te interesseren in een platform voor (politieke) programma-ontwikkeling dat ik “Radiant” gedoopt heb. Helaas tot nu zonder succes. Zo rond 84 kwam ik, na allerlei teleurstellende ervaringen als onderzoeker tot de conclusie dat zelfs de geringste suggestie dat iets wat lijkt op een structurele verandering (in marktstructuur of rechtstelsel) taboe is. Niet alleen bij de heersende macht, maar ook bij de zogenaamde oppositie. Iedereen zit gevangen in de heersende denkbeelden. Dat is in de jaren daarna alleen maar sterker geworden. Bedenk bijvoorbeeld dat ook de SP niet kan ontsnappen aan het laten doorrekenen van hun denkbeelden door het CPB. Ook dit was een belangrijke reden om te stoppen met politieke activiteit. Vanwege de ontplooiing van de hierboven genoemde activiteiten zijn op dat vlak ook weer meer politieke en economische ideeën geactiveerd en enigszins ontwikkeld die gedurende langere tijd in slaap gesukkeld waren.Victor Onrust is een pseudoniem. Dat zal nu wel duidelijk zijn. Zie voor uitleg daarover: Bestaat Victor Onrust?

Toevoeging (2015): Voor de extreem nieuwsgierigen nog meer persoonlijke informatie!

Ik woon in Amsterdam-C en, hoewel aan een gracht, niet in de grachtengordel.Twee volwassen kinderen en een LAT-relatie. Inmiddels AOW gerechtigd.


Reacties

Onrustige informatie — Geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *