HomeCirculeerRenks of lichts?

Reacties

Renks of lichts? — 8 reacties

  1. Hi V.,

    Grappig dat je langs een andere weg ook op mijn neo-Gaullisme bent uitgekomen.
    Maar of ik daar kan blijven ? De werkelijkheid gaat verder en verder, de greep verslapt meer en meer.
    Voel me links genoeg, maar niet van de deeltjes. Als liefhebber van Althusser en zijn leerlingen toch een regelrechte structuralist: Ohne Object, Ohne Subject.
    Zat Spinoza m.i. kort tegen aan, maar dat had hij natuurlijk nog niet door. Daarom wordt hij nu als grondlegger van de ethiek van de elementaire deeltjes gezien, wat in het geheel zijn bedoeling of pretentie niet was. Zelfs Rorty doet hier aan mee, zijns ondanks, de post-post-philosoof.
    Maar je kunt je niet “tegen” verklaren, als je niet begrijpt hoe richtingloosheid werkt, namelijk dat het toch beweging suggereert – en toch de mensen bezighoudt, bezielt, bezit ( in de zin van bezeten-heid) en bindt.
    Zie wel iets in speltheorie, moet jij meer van weten. Daarna weer eens politiek actiever worden.

    vr.gr.
    Fritz

  2. Goed essay (essay: probeersel). Ik ervaar het als een hele zoektocht, van jaren, naar het perspectief dat de knagende pijnpunten van het reguliere linkse perspectief enigszins weet te omzeilen. Tijdens die zoektocht word je dan geconfronteerd met mensen die je opeens rechts noemen, wat heet, die je extreemrechts noemen. Mij stoort dat wezenloos, maar op de keper beschouwd zijn het beschuldigingen van mensen die feitelijk te dom, of anders te lui, zijn om de knagende pijnpunten van hun links te zien, laat staan te benoemen en bestrijden.
    Toevallig loopt ook op mijn blog momenteel het thema links-rechts. Ik heb daar een vragenlijst geplaatst waarmee je jezelf kan scoren op die schaal. Daar ligt natuurlijk een zekere definitie van links-rechts aan ten grondslag. Die verschilt natuurlijk in details van de jouwe, maar met een beetje goede wil is er ook belangrijke overeenkomst.
    Je notie van tit-for-tat spreekt me aan: Wees goed voor mij, dan ben ik goed voor jou. Wees slecht voor mij, dan ben ik slecht voor jou.
    In mijn optiek is eenieder die zich kosmopoliet noemt totaal de weg kwijt. Die persoon denkt iets van een andere cultuur te begrijpen en zich erin te kunnen voegen. Niets is minder waar. Wie in Xxxxxx wil samensmelten met de lokale bevolking zal echt zijn [Nederlandse] normen en waarden aan de wilgen moeten hangen. En daar ga je dan met je kosmopolitische attitude.

  3. Iedereen gebruik de dichotomie ‘Links’ en ‘Rechts in politieke analyse en discussie maar iedereen weet ook dat die dichotomie rammelt en eerder een scheldwoord is dan een correcte classificatie van iemand politieke en maatschappelijke inzichten.
    Ik voel me ook niet links of rechts, en daarom meer non-conformist, en daarom kan ik er niet toe komen te kiezen voor een politieke partij en mij daar voor in te zetten.
    Om politieke analyses te maken gebruik ik liever de historische driedeling “vrijheid, gelijkheid, broederschap”.

    > de rest van dit veel te lange stuk heb ik verwijderd. Het gaat op geen enkele manier in op mijn blog. Lees ook het reglement (link in de bovenbalk)

    Victor Onrust.

  4. Je schrijft: de huidige kosmopolitische elite kan en wil geen leiding geven aan een veranderde opstelling. …… Er zal zich een nieuwe elite moeten vormen. Leden van de huidige elite kunnen daar deel van uitmaken. Meer daarover in “Capital should be in solid hands” …. Dat is je blog van 9 mei 2014 waarvan de strekking in het motto staat: Het geeft niet als kapitaal geconcentreerd is in weinig handen zolang dit maar de juiste handen zijn.

    Daar ben ik het voor een belangrijk deel mee eens.
    Maaar …. om te bereiken dat kapitaal in de “juiste”, dus moreel deugdelijke handen komt, moeten die oude elite en die nieuwe, zich vormende elite weten wat ze daarover concreet onderling, tegen elkaar en tegen anderen moeten zeggen.
    Zelfs als iedereen, “het volk” of Occupy dwingend zegt dat dit moet, dan is dit imperatief nog steeds een idee. Een belangrijk en goed idee maar het geeft geen argumenten die als waar kunnen worden erkend en waar de politieke discussie op kan steunen.
    De oorzaak daarvoor ligt in mijn overtuiging in het tekort schieten van filosofie en economische theorie. Die bieden geen van beide de methodes en argumenten die nodig zijn voor die erkenning en discussie. De filosofie bijvoorbeeld diept ideeën uit om ze uit te diepen en vergeet dat het doel daarvan het bewaren van de zuivere rede moet zijn. De heersende neoklassieke economische theorie voorkomt effectief met het dwangmiddel van de uitsluiting dat andere theorieën serieus worden bediscussieerd en tot het politieke debat kunnen doordringen.

    Er is volgens Lyotard een aandrang tot ontkenning van mogelijke andere -niet algemeen geaccepteerde en nieuwe – betekenissen die de “dingen” die zich tonen en waarover we spreken, met zich meedragen. De opdracht is om die aandrang tot ontkenning te overwinnen. Piketty bijvoorbeeld lijkt die aandrang tot ontkenning op zijn minst aan te tasten met zijn “Kapitaal in de eenentwintigste eeuw”, wat de nu geaccepteerde betekenis betreft van dat “ding” dat kapitaal heet.

    Ik mis de rol van de filosofie en de economische theorie bij het bereiken van het doel dat je stelt in je belangwekkende beschouwing en zou graag zien dat je daar ten minste in de reacties ruimte aan geeft.

  5. @Arnout Ik ben zo vrij geweest je gewaardeerde reactie wat in te korten en leesbaarder te maken. Mijn blog (en misschien wel alle blogs) is niet het meest aangewezen platform om dit soort zaken goed uit te diepen, je kunt het hoogstens aan de orde te stellen. Als je een “korte” (max 2000 woorden) heldere uiteenzetting kan schrijven zal ik dat graag als gastblog publiceren.

  6. Victor, Mijn reactie staat nu, zoals ik hoopte, op je blog. Ik ben benieuwd of daardoor bij iemand een snaar gaat meetrillen, een drang opkomt tot commentaar leveren, vragen stellen, twijfel, instemming, enz. uiten. En dat vooral over de stelling dat de filosofie en de economische theorie kunnen helpen bij het overwinnen van de aandrang tot ontkenning van de nieuwe betekenissen die de “dingen” die zich tonen, met zich meedragen. Dat kan een voedingsbodem geven voor een korte uiteenzetting hierover zoals je in je reactie oppert. Dan zal ik eventueel graag gebruik maken van je – bijzondere – aanbod om die als gastblog te publiceren.

  7. Gelijkheid is sowieso een probleem. Mensen zijn niet gelijk (kijk alleen al naar genetisch bepaalde verschillen in levensverwachting, aangevuld met zaken als lichaamskracht, uiterlijke schoonheid en intellectuele vermogens). Dit is natuurlijk een groot dilemma voor Westerse politieke partijen en bewegingen, die terug te voeren zijn op Bijbelse en utopische vooronderstellingen, waar “de eersten de laatsten zullen zijn” en “de leeuwen gebroederlijk naast de lammeren zullen liggen”. Dit culmineerde in de marxistische leuze: “ieder werkt naar vermogen en ontvangt naar behoefte.”

    Uiteindelijk is dit een wereld waarin je je taartje kunt bewaren en hem tegelijkertijd kunt opeten – een wereld die alleen in de fantasie bestaat. Maar het is een krachtige fantasie die veel kiezers aanspreekt omdat oorzaken en gevolgen los-gedacht kunnen worden. De oorzaak is dat de ene mens gevoelig is voor impulsen. Het gevolg is dat die persoon daardoor via onnodige aankopen in de schulden komt. Maar het verhaal, zo u wil “het discours”, is natuurlijk dat mensen “zelfstandige, zelf-kiezende individuen zijn” (rechts) of “het slachtoffer van de ongelijkheid en het kapitaal!” (links).

    Het cultuurmarxisme heeft de hierboven omschreven marxistische leuze van een economisch tot een cultureel fenomeen gemaakt. Zo werden minderheidsgroepen voorgesteld als slachtoffers, niet meer enkel van “het kapitaal” maar nu ook van de Westerse cultuur. Zoals donkere kinderen nu gestigmatiseerd zouden worden door de traditie van Sinterklaas en Zwarte Piet, met (volgens de linkse kerk) het gevolg dat ze zich afkeren van de Nederlandse samenleving en daardoor slechter presteren op school. En als deze gutmenschen de Sinterklaas-traditie hebben veranderd of vernietigd, dan zullen weer nieuwe verklaringen worden bedacht.

    Het marxisme zag het kapitaal als oorzaak van de ongelijkheid (hoewel de ongelijkheid in werkelijkheid inherent aan de mens is). Wel had het marxisme nog de overtuiging dat de Westerse cultuur wegens haar Verlichtingsgedachtegoed andere culturen kon verheffen. Toen de marxisten moesten erkennen dat de arbeider definitief gewonnen was voor het consumentisme, hebben ze de Westerse cultuur op de plaats gesteld van het kapitaal (als oorzaak van de ongelijkheid). Dit opende tevens het pad voor het postmoderne cultuurrelativisme. Daarin werden de logica, de wetenschap en het streven naar waarheid zelfs als oorzaken van de ongewenste culturele ongelijkheid (en dus als beletsels voor diversiteit) aangemerkt.

    Een concreet recent voorbeeld uit de jaarlijkse begrotingsvergadering (Duiven). De VVD-fractievoorzitter maakte een opmerking over het voorstel om hondenbelasting te schrappen voor de minima. Hij vroeg zich af of mensen, als ze werkelijk naar de voedselbank moesten (zoals in alle zielige verhalen van links), dan niet eerst hun hond zouden weggeven? Zou bij financiële problemen de eerste gedachte niet moeten uitgaan naar het op orde brengen van prioriteiten en het aanpassen van het huishoudboekje? U kunt vermoedelijk wel voorspellen hoe “links” hier op reageerde: met morele verontwaardiging. Omdat ze dus existentieel – want dit is meer een karakterdispositie dan een rationeel te onderbouwen overtuiging – vinden dat mensen hun taartje moeten kunnen bewaren, én hem tegelijkertijd moeten kunnen opeten.

    Over dit onderwerp schreef ik enkele jaren terug een artikel voor The Post Online (toen nog DeJaap), genaamd ‘de achilleshiel van het egalitarisme’.